Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία Pokémon Fans φθάσαμε την »Ρομαντική» εποχή των Pokémon. Η αλήθεια όμως είναι ότι οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώσαμε με αποτέλεσμα να έχουμε λιγότερο χρόνο για εμάς λόγω υποχρεώσεων.

Για εμένα η πρώτη μου επαφή με τα Pokémon και πιο συγκεκριμένα στο τομέα των Βιντεοπαιχνιδιών ήταν η Pokémon Silver. Όντας μικρός λοιπόν σε ηλικία, είχα πολύ χρόνο να ασχοληθώ, βλέποντας το Pokémon Anime ή παίζοντας την αγαπημένη μου Silver. Σχολάνοντας από το σχολείο, ξυπνώντας τα πρωινά τα Σαββατοκυρίακα δεν με ένοιαζε τίποτα άλλο!

Ξεκινώντας το παιχνίδι, έδινα το όνομα του Trainer που ήθελα, το όνομα που θα με ταύτιζε με τον ήρωα του παιχνιδιού. Και εκεί είναι που άρχισαν όλα. Ένα από τα ομορφότερα μου ταξίδια! Από αυτά που θέλεις να πεις τόσα πολλά αλλά η γλώσσα σου δεν σε αφήνει, αρχίζεις να τρέμεις και δεν βγάζεις φωνή.

Αλήθεια όμως, βλέπαμε όντως μέσα από τον ήρωα του παιχνιδιού τον εαυτό μας; Τολμώ να πω πως όχι! Και θα σας το αναλύσω αργότερα προχωρώντας στο άρθρο. Ένας Θεός ξέρει, πόσες ώρες έφαγα για να πιάσω εκείνο το Plain Badge από την Whitney. Ναι, εκείνο το Miltank με το Rollout! Μια από τις δυσκολότερες μάχες στα παιχνίδια Pokémon. Και η αλήθεια είναι πως αν δεν είχες και πολύ ιδέα από στρατηγικές στο παιχνίδι δεν είχες και πολλές πιθανότητες να νικήσεις την Whitney.

Προχορώντας λίγο ακόμη στο παιχνίδι φθάνεις στο Route 38. Ένα από τα αγαπημένα μου Route στο Johto Region. Εδώ που μπορείς να βρεις είτε Miltank είτε Taurus. Αλλά πες την αλήθεια, πόσες PokeBalls χρειάζεται να χαραμίσεις για να πιάσεις ένα από τα δύο αυτά Pokémon; Και πόση ώρα μέχρι να τα βρεις;

Και πάμε τώρα στο αγαπημένο μου Legendary Pokémon! Νομίζω ξέρετε ποιό είναι από προηγούμενα άρθρα μας. Πηγαίνοντας λοιπόν στα Whirl Islands και αφού έχεις και την τύχη με το μέρος σου για να βρείς την σωστή σπηλιά για να μπεις μέσα, μιλώντας πάντα ως την πρώτη σας επαφή με τα Pokémon χωρίς να έχεις και πολύ ιδέα. Και εδώ είναι που χρησιμοποιήσα χωρίς δεύτερη σκέψη την MasterBall! Αν δεν την αξίζει αυτό το Pokémon τότε ποιό είναι που την αξίζει;

Εκεί που πήγαινα στους Elite Four με λίγες πιθανότητες να τα βγάλω πέρα, είχα ένα από τα δυνατότερα Pokémon εκεί έξω, με το Aeroblast για παρέα μου.

 

Και πάμε εκεί που ήθελα να καταλήξω. Νικώντας τους Elite Four και ολοκληρώνοντας και την δοκιμασία στο Kanto Region, έρχεται η ώρα για την μεγάλη μάχη! Εκεί που δεν χωράνε τα λάθη, εκεί που για πρώτη φορά δεν έχεις καθόλου υπέρ σου τις πιθανότητες να βγεις νικητής! Και δεν είναι άλλη από την μάχη σου με τον Trainer Red. Χωρίς να σου πει και πολλά πολλά, μόνο κάποιες τελείες εμφανίζονται στην οθόνη σου, η μάχη ξεκινά. Αφού έχεις επιτέλους καταφέρει να τον νικήσεις ποιό είναι το αποτέλεσμα; Φεύγει χωρίς να σου πει τίποτα! Αυτό φίλοι μου είμαστε και εμείς! Ένας εκπαιδευτής που εμφανίζεται όποτε θέλει αλλά φεύγει και όποτε θέλει χωρίς να δώσει λογαριασμό σε κανένα. Τα χρόνια πέρασαν, μπήκαμε στον όμορφο κόσμο των Pokémon πάμπολλες φορές. Αλλά βγήκαμε επίσης τόσες φορές. Σβήναμε το Gameboy μας και φεύγαμε αλλά μετα από καιρό, το ανάβαμε και πάλι και ήμασταν εκεί, εκεί που μείναμε, εκεί που μας περίμενε ο Pikachu και οι φίλοι του.

Ο Red λοιπόν είναι ο καθρέφτης μας, ο εκπαιδευτής που θέλαμε να γίνουμε, φεύγαμε όταν το είχαμε ανάγκη αλλά όταν ερχόμασταν πίσω ήμασταν αποφασισμένοι να πιάσουμε όλα τα Pokémon, να τα εξελίξουμε με σκοπό να γίνουμε δυνατότεροι.

 

 

 

Κλείνοντας θέλω να πω πόσο τυχερός αισθάνομαι που έφτασα εκείνη την εποχή. Δεν θέλω να πω και πολλά μιας και μία εικόνα χίλιες λέξεις. Απλώς την αφήνω εδώ και οι παλαιότεροι θα με καταλάβετε.

Categories: Σκέψεις

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *